Ik doe de deur dicht.

De meters hoge muur komt omhoog.

Al je woorden steken in mijn hoofd.

Maken alles kil en mij verward, verdoofd.

 

Ik doe de deur dicht,

Maar voel jou adem in mijn nek,

En je handen overal.

De druk die dit op me legt,

Het maakt me stapelgek.

 

Laat me alleen!

Ik heb genoeg van alles wat je doet.

Laat me alleen!

Ik heb genoeg van jou herrie om mij heen.

 

Ik doe de deur dicht,

Maar hoor jou stem in mijn hoofd.

Zie je gezicht als ik mijn ogen sluit.

 

Ik doe de deur dicht,

Met bruut geweld dring je erdoor.

Maakt van binnen alles kapot.

 

Laat me alleen!

Ik heb genoeg van alles wat je doet.

Laat me alleen!
Ik heb genoeg van jou herrie om mij heen.

 

Laat me alleen!

Ik doe de deur dicht, mijn muur omhoog.

Laat me alleen!

Dit keer komt er niemand meer doorheen!

Prik in mijn vinger, het is gedaan.

De zon wordt verduisterd door de maan.

 

Ik bonk mezelf in slaap.

Wat jullie zaaien, al ik oogsten.

Ik vermink mezelf, dat zul je zien.

Ik wou dat ik niet mezelf was.

 

Prik in mijn vinger, het is gedaan.

De zon wordt verduisterd door de maan.

 

Ik krijg een woede uitbarsting.

Ik snijd mijn tienerpolsje door.

Jullie kritiek en "Brave-jongen" stempel

betekenen niets, nee niets, voor mij.

 

Prik in mijn vinger, het was gedaan.

De zon werd verduisterd door de maan.

De engel van het licht heeft zijn vleugels gespreid,

voor betere dingen is het nu tijd.

 

As I'm walking through these streets again
I'm crawling
And as I try to live my life again
I'm falling down

Can you pick me up
Can you let it stop
Can you make it go away

Can you pick me up
Can you let it stop
Can you make it go away

Won't somebody help me, is it hard
To let me find my way
Won't somebody love me (for a start)
I'm laughing as I pray

Where is the road
I must look at the road
I must pray a little longer
Or laugh a little more

 

(K's Choice, Laughing as I pray).

Morgen, lijkt zo gewoon,

maar is het niet voor iedereen.

Morgen, is soms een drempel,

naar opnieuw een uitzichtloze dag.

 

Als je hoofd leeg is,

En je hart gebroken.

Doet het je stiekem toch veel pijn.

Dat jij geen nieuwe dag wilt.

 

Morgen, liojkt zo gewoon,

maar is het niet voor iedereen.

Morgen is soms een drempel,

naar alweer een nieuwe dag.

 

Als zorgen niet langer je leven bepaalden,

Als je hart niet meer verbrijzeld is

En jij niet meer gegeijzeld bent door de eenzaamheid

Dan zou morgen misschien geen drempel zijn!

 

Morgen, was voor jou dus niet gewoon.

Het was een te hoge drempel.

Je probeerde te vluchten,

Maar het vluchten hielp niet meer.

Er werd door jou een lange weg afgerend.

Een weg waar nu, aan het eind, jij er niet meer bent.

 

(03-09-'03)

Met een wazige blik

Kijkt hij door 't prikkeldraad

Ongeveer zo oud als ik

Als hij op de foto gaat.

 

Gemarteld.

Vernederd.

 

Een plaatje, een oorlog van levende beelden

die na een paar jaar weer vergeelden.

Een foto van mensen met tranen op wangen

Heel even door mensen gevangen

Zomaar een mens

Zomaar een mens

Zomaar een

 

Met een angstig gezicht,

In een grijze lege straat

Allebei haar ogen dicht

Dichtgeknepen voor de haat

 

Zo jong nog

Zo oud al

 

De plaatjes, een oorlog van levende beelden

die na een paar jaar weer vergeelden.

De foto's van blikken vol hoop en verlangen

Heel even door mensen gevangen

Zomaar een mens

Zomaar een mens

Zomaar een mens

 

De plaatjes, een tijdperk gevangen voor even

Ze komen nog altijd tot leven

De plaatjes van mannen met tanks en geweren

Teveel om nog echt te shockeren

Zomaar een mens

Zomaar een mens
Zomaar een mens

 

Zomaar een

Zomaar een mens

 

De zon doet nog even haar best

om me warmte te laten voelen

Probeert de mooie regenboog

De kleuren van het leven te laten zien

Zoveel mooie beloftes, maar ik weet

Het is niets meer dan bedrog.

 

De zon gaat langzaam onder

Ze wenst me een goedenacht,

Zegt me 'tot morgen'

Ik zeg haar, dat ik op haar wacht...

Zoveel mooie woorden, maar ze weet

Het is niets meer dan bedrog.

 

Want morgen,

is alles voorbij.

De straat is donker, ik zie geen eind

Ik stap vooruit, voel mijn benen niet bewegen

Ik kijk in de verte

Op zoek naar een licht

Maar is niets

Niets dan donker

Achter mij zie ik een licht

Maar ik kan niet terug

Ik probeer een andere richting te nemen

Maar het donker trekt me naar zich toe

Er komt een einde aan deze straat

Misschien gauw, misschien later

Maar het komt.

Ooit.

Ken je dat moment dat je wakker bent, maar nog niet beseft dat je ook écht wakker bent?

Dat je je even afvraagt waar je bent, of je nog droomt of niet?

Of de geluiden die je hoort en de dingen die je ziet, fictief zijn of reële waarnemingen?

Ken je dat gevoel dat je nietw eet of alles om je heen echt gebeurd?

Of dat wat je voelt ook echt écht is?

Of het niet slechts je eigen lichaam en geest zijn die spelletjes met je spelen?

Of alles niet gewoon te snel gaat om te beseffen wát er gebeurd, laat staan om adequaat te reageren?

Ken je het gevoel dat je ergens bent, maar toch ook niet?

Dat het lijkt of dat je alles van een afstandje bekijkt?

Omdat je moe bent, met je gedachten ergens anders bent?

Of omdat alles wat je meemaakt, gewoon té gruwelijk is om mee te maken?

Ken je het gevoel dat je alles alleen nog maar op de automatische piloot kunt doen?

Dat je ziet dat je je kleren aan hebt, of dat je in bed ligt, dat je thuis bent gekomen,

maar niet meer weet dat je je aangekleed hebt, of gelopen gefietst of wat dan ook?

 

Ken je dat??

Als schaamte een gezicht had,

Zou het op de mijne lijken.

 

Als ik mijn ziel bloot zou geven,
Zou niemand me herkennen.

 

De uiterlijke lach,

De innerlijke traan.

De maskers in mijjn bestaan,

Laten me lachen, laten me begaan.

 

Mijn sluiers en harnas,

Verbergen het verleden,

Het duistere wat ik heb doorstaan.